အစက ဒီက ပြန်ရင် အဖေ့ဆီက (အမေမသိအောင်) ခွင့်ပြုချက်တောင်းပြီး တော်လှန်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်မယ် ဆိုပြီး စိတ်ကူးနေတာ။ ခုတော့ ခွင့်ပြုပေးမယ့်သူလည်း မရှိတော့ဘူး။ မရှိတော့တဲ့အပြင် သူ့ပခုံးက ကိုယ့်အပေါ် ရောက်လာတယ်။ ကျေကျေနပ်နပ်ကြီး တာဝန်ယူရတာပေါ့။ နေ့လည်ကပဲ မိသားစုအတွက် တာဝန်ယူပါ့မယ်လို့ သူ့ကို ပြောခဲ့လိုက်တော့ အဖေလည်း စိတ်ဖြောင့်မယ် လို့ ထင်တာပဲ။ စောတာနဲ့ မြန်တာပဲ ကွာတာပါ။ တကယ့်ကို ငပေ။ ကျန်းမာရေး မကောင်းတာ သိသိနဲ့ပေနေတာ။ ဘယ်လောက် ပေ လဲ ဆို မန္တလေးကို ဆေးပြသွားတာ တယောက်တည်း ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားတာ။ အရာရာဟာ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေရသလိုပဲ။ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ဖလင်တလိပ်ချင်း ပြနေသလိုကို မြင်နေရတာ။ အကုန်လုံးက မနေ့တနေ့ကလိုပဲ။ ကျွန်တော်က အဖေနဲ့ ချွတ်စွပ်ဗျ။ မျက်နှာရော စိတ်ဓါတ်ရော။ အဖေက သူတတ်သမျှ သင်ပေးတယ်။ ကျွန်တော် ရလိုက်တာ ရှိသလို မရလိုက်တာတွေလည်း အများကြီး။ ဆိုင်ကယ်မောင်းတာ ကားမောင်းတာဆိုရင် ခုထိ သူ့ခြေဖျားကို မမှီဘူး။ သူဆို ဆိုင်ကယ်တစီးနဲ့ မြန်မာနိုင်ငံအနှံ့ ကို သွားခဲ့တာ။ ကားနဲ့ဆို ပိုဆိုးပေါ့။ နေ့မအိပ် ညမအိပ် ကားမောင်းနိုင်တဲ့ တကယ့် ကားသမားစစ်စစ်ကြီး။ ကျွန်တော်ဆို တရက်လောက် ကားမောင်းရင်ကို ညောင်းပြီး မလှုပ်နိ...
I keep all of my memos here.